نقش پدر در رشد عاطفی و اجتماعی کودک

پژوهش‌های متعددی که تاکنون در فرهنگ‌ها و قومیت‌های مختلف انجام شده، به این نتیجه رسیده‌اند که رفتارهای محبت‌آمیز والدین، هرچند کوچک، مثل بوسیدن کودک، در آغوش گرفتن او، بازی کردن، تشویق به‌موقع و مناسب، ابراز احساسات عاطفی و کلامی و... تأثیرات مثبت فراوانی بر فرزندمان دارد.

نقش پدر، پررنگ‌تر از آنچه تصور می‌شد

در گذشته از میان دو والد، مادر را مسئول انجام این کارها می‌دانستند و تمرکز بر رابطهٔ مادر و کودک بیشتر از رابطهٔ پدر و کودک بود. اما امروز و در شرایط کنونی می‌دانیم که نقش پدر بسیار پررنگ‌تر و پرجلوه‌تر است.

هرچه رابطهٔ پدر و فرزند صمیمی‌تر و قدرتمندتر باشد، شاهد توانمندی‌های عاطفی، اجتماعی و در کل مهارتی قوی‌تری در فرزندانمان خواهیم بود.

بازی، خلاقیت و رابطه‌ای ایمن برای نوجوانی

در کل، پدرانی که وقت بیشتری را با فرزندانشان می‌گذرانند یا از طریق بازی‌های مختلف با کودکشان ارتباط مثبتی برقرار می‌کنند، هم کودک خلاق‌تری پرورش می‌دهند و هم از پیش، رابطهٔ ایمن‌تری را برای دوران نوجوانی فرزندشان می‌سازند.

وقتی این نوع رابطه بین پدر و فرزند جزء لاینفک زندگی روزمره‌شان شود، حساب بانکی عاطفی و هیجانی بین آن‌ها پربارتر می‌شود و این حس خوب اطمینان را به کودک منتقل می‌کند که کسی به نام پدر در کنار من است و از من حمایت می‌کند.

این حس اطمینان نباید برای کودک وابستگی ایجاد کند؛ بلکه باید کودکی مستقل پرورش دهد که بتواند در آینده بر مسائل و مشکلات زندگی‌اش غلبه کند و از نظر روانی برای آینده آماده‌تر باشد.

پدر و مادر، مکمل یکدیگر

در نتیجه، به همان اندازه که رابطهٔ مادر و کودک و نوع ارتباطی که این دو با یکدیگر می‌سازند مهم است، رابطهٔ پدر و کودک هم اهمیت بالایی دارد؛ پدر و مادر در رشد و پرورش کودک مکمل یکدیگرند تا کودک را به تعالی برسانند.